عكست كنار آينه ميدرخشد
نازنينم
چه كسي در انتهاي شرم آور شب
خواب ستاره ديدن را
از چشمانت دزديده است
كه اينگونه
به روزنه اي بي اميد
چشم دوخته اي ؟
زمان به تندي ميگذرد
و من
در گذرگاه بي انتهايم
همواره به سويت در حركتم.
بگذار نگاهت
در خاطر چشمانم جاويدان شود
و دستانم
به يادچشمان لرزانت
خيس بمانند.
من صداي امواج موهايت را ميشنوم
و در لرزش قلبت
ميرقصم.
و ميدانم
كه در دور ترين نقطه آسمان پنهان گشته اي
اما آرام صدايت خواهم زد.
آرام
تا مبادا ابر پير فراغ
از خواب غمناكش بيدار شود
و ببارد
بر اين سياه پژمرده دور.
زمزمه هاي دلتنگيم
چنين آغاز ميشود
نازنينم.
+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم مهر 1384ساعت 22:55 توسط مجید
|