شب گریه

تلي از خاك سياه

بر تن تاغچه خانه غم نشسته است.

دست تو پيدايش پنجره ها

******

جاي پاي عنكبوتي خسته

بر تن زخمي دروازه شهر

دسته اي كاه و علف

زرد

      خشكيده

                     به هم پيوسته

بوي نمناك بهار

گله اي بي چوپان

بستري بي مادر.

شهر

آرام آرام

ميرود سخت به خواب.

گام تو صبحدمان است هنوز

******

دست خوش صداي باد

گهواره كوچك بغض آلود را

مي تكاند بي دليل

اينجا مهم خواب است و خواب.

خواب تو

تنها دليل خواب درد آلود من.

در تنهايي من

اسارت فراموش نشدني روستايي موج ميزند

كه گويا

 هرگز راه رهاييش نيست.

روزها برايم

ياد آور تكرارند،

ماهها ياد اور اميد

و سالها

انبوه اندوه

خروش خشم

خطي نانوشته.

مرا اميد موريانه ايست

كه بر ديواركهنه خانه ام رخنه كند

و روزنه اي از نور بياورد.

چشمانم خسته است

گاه مي انديشم

موريانه ها خود پروازند

و پرواز

همه ازدحام شهر.