شب گریه

پنجره ميگفت:در جستجوي حقيقتم

نامه اي بر تاقچه اش ميگفت:در جستجوي اسمم

خاطره اي ميگفت:در جستجوي تقديرم

و دشنه اي ميگفت:در جستجوي خون

*     *    *

من به جستجوي عطر و پاييزم

به جستجوي رنگهايي نو

پر از بيشه و مهتاب و لبخند

و پر از عشق هاي تازه و نمناك

ترانه اي از كودكي

كه ساز هاي ناكوك فردا را بجنباند

و نت ها و غم هايش را

پر از شور كند.

حكايتي شادمان و گرم

پر از آشتي و حماسه

خالي تر از شب هاي بي حوصله و بي حماسه

خالي تر از مردان بي غيرت و

خالي تر از زنان شرمسار

سكوتي كه پيكرش رويا نباشد

و غزل را در باران دريغ نكند.

دستي كه بوي رخساره خورشيد دهد و

از موج ها و سخره ها بگذرد

و سرانجام

در شادي پر شور دستي حقير

آرام گيرد.

آه كه در سفره رنگين برگ هاي پاييزي

رنگين ترين بهانه آفتابي

در افق پنهان شده از دست ابر

و حماسه اي بود

نواختن مارش خشك پاييز

در گوش نا اميد درخت

زيرا كه پوست دستت را

نه پاييز بود و نه زمستان

چگونه خواهم بود

اگر پرستيدنت

 به هزاران قبله ناهمگون

گناه باشد

((آنگاه كه پاييز را يادآور خود خوانده اي))

چگونه خواهم بود

كه زمين از شرم من و فرزندانم

چون آهنگري بر گداخته اي

قرباني ميخواست

تا تو را شاد كند

        * * *

دريغا كه نمي دانستي

عشق از رنگها بالاتر است

.

      * * *

چگونه خواهم بود

كه اينگونه دوستت ميدارم

كه در مقام نخستين سلام

دلهره گريان هميشه اي و

اينگونه دوستت ميدارم.

اينك اما

چراغ و قافله گوش به فرمان تواند

حسرتا

كه اسب پير افسون شده ام

شيهه اي نميكشد.

چگونه خواهم بود

كه شبنم تلخ پاييزي

بر ياس سفيد ترحم

شبانه ميريزد و عطرش را ميشويد

و تو در چهره پاييزي خود مدفوني.

چگونه خواهم بود؟